funk fashion blog

W oczekiwaniu na cieplejsze dni i więcej słońca postanowiliśmy zająć się dziś typowo letnim tematem, a mianowicie bikini. Dziś to nieodzowny element prawie każdej damskiej szafy i większość z przedstawicielek płci pięknej jest szczęśliwą posiadaczką przynajmniej jednej sztuki, ale nie zawsze tak było. Postanowiliśmy dziś przybliżyć Wam historię tej uroczej części damskiej garderoby.

Co zaskakujące, twórcami pierwszych pierwowzorów bikini byli starożytni Rzymianie. To na ich mozaikach, znajdujących się w Villa Romana del Casale na Sycylii, datowanych na I w. n.e., możemy podziwiać kobiety w strojach przypominających dzisiejsze bikini. Również wykopaliska z terenu Pompei pokazują, że nie było to lokalne dziwactwo, a strój używany normalnie.

wikipedia.org

Niestety wraz z początkiem średniowiecza strój ten zapadł w mroki niepamięci i na jego ponowne odkrycie trzeba było czekać aż do roku 1907, kiedy to pływaczka i performerka w jednej osobie, Australijka Annette Kellerman została aresztowana na plaży w Bostonie za noszenie pokazującego sylwetkę jednoczęściowego stroju do pływania. Choć wtedy wzbudziło to ogólne zgorszenie, to już trzy lata później, w 1910, strój ten został zaakceptowany jako strój plażowy i nikomu nie groziło już aresztowanie za jego noszenie. Oczywiście strój ten nie wyglądał jeszcze jak dzisiejsze bikini, ale dzięki odstępstwu od wielu warstw materiału, rezygnacji z gorsetu i ukazaniu odrobiny więcej ciała niż stopy, dłonie i twarz, możemy go uznać za prekursora dzisiejszych bikini.

wikipedia.org

W następnych latach strój ten ewoluował, pozbywając się kolejno rękawów, nogawek, części pleców, a wreszcie ramiączek, tworząc to, co znamy dziś jako jednoczęściowe stroje kąpielowe. Na rynku pojawiały się również dwuczęściowe stroje kąpielowe, składające się z szortów oraz całkowicie zabudowanego stanika na szerszych lub węższych ramiączkach. W ten sposób na początku lat 40. XXw. stroje kąpielowe były już szeroko znane i używane, dodatkowo promocji dodawał im fakt, że chętnie były noszone przez gwiazdy ówczesnego kina, takie jak Ava Gardner, Rita Hayworth, czy Lana Turner.

Pierwsze bikini o dzisiejszej formie pojawiło się w Paryżu, w roku 1946, za sprawą panów Louisa Réarda i Jacquesa Heima. Choć pojawiły się niemal jednocześnie, to jako pierwszy światło dzienne ujrzał kostium Heima, znany pod nazwą Atom, składający się z dwóch części, z których dolna zakrywała ciało aż po pępek. Heim reklamował go jako najmniejszy kostium pływacki świata. Kostium Réarda również składał się z dwóch części, ale zaprojektowany przez niego stanik skrojony był bez podstawy i składał się z samych miseczek oraz utrzymujących je sznureczków. Wierząc w jego piorunujący efekt Réard nazwał go bikini, na cześć Atolu Bikini, gdzie właśnie wtedy trwały próby atomowe, o, w jego oczach, podobnym efekcie, a reklamował go sloganem: Mniejszy, niż najmniejszy kostium pływacki świata. Co ciekawe, Réard nie był w stanie namówić żadnej z pracujących w zawodzie modelek do wzięcia udziału w prezentacji stroju, gdyż uważany był on za zbyt śmiały. W końcu prezentacji dokonała Micheline Bernardini, francuska tancerka wodewilowa.

wikipedia.org

Społeczeństwo lekko przyjęło nowość, ale prawdziwe szaleństwo na bikini zaczęło się dopiero w latach 60. XXw., gdy zaczęły się w nim pojawiać aktorki na srebrnym ekranie. Świat obiegały zdjęcia m.in. Marylin Monroe w skąpych spodenkach i z odsłoniętym brzuchem. Potem przyszedł czas na Ursulę Andress, która jako dziewczyna Bonda w Dr No pokazała jak powinna prezentować bikini rasowa modelka. Jej następczyniom było nieco łatwiej wzbudzać sensację plażowym odzieniem, bo ich powierzchnia zmniejszała się w zastraszającym tempie. Odnotowano też zmianę formy. Bikini stawało się coraz lżejsze, miało cienkie paski i sznurki, które z upodobaniem nosiły hipiski.

W latach 90. bikini, wraz z odzianymi w nie supermodelkami, zawojowało okładki czasopism, popularyzując tą część odzieży do dzisiaj znanego nam poziomu. Dziś w sklepach znaleźć można praktycznie wszystkie formy i kolory, a każdy projektant i każda firma odzieżowa ma w swojej kolekcji przynajmniej kilka modeli bikini.

Dziś parę słów o historii. I to historii, która na naszą dzisiejszą odzież miała wpływ tak wielki, że w sumie nikt się już dziś nad tym nie zastanawia. Ale że nam to ostatnio zaprzątało trochę głowę, postanowiliśmy przybliżyć temat i sobie, i Wam.

Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego damskie rzeczy zapinają się odwrotnie niż męskie? Nawet jeśli krój jest taki sam, to większość z nas jest w stanie poznać, która rzecz pochodzi z działu damskiego, a która z męskiego. Właśnie dzięki guzikom. Ale skąd to się wzięło?

Same guziki znane były ludzkości już w starożytności, najstarsze znalezione mają aż 5 tys. lat – pochodzą z doliny Indusu i z Chin. Oczywiście ówczesne guziki w ogóle nie pełniły takiej funkcji jak dziś, a były używane wyłącznie jako ozdoby stroju, bardziej jak dzisiejsze koraliki czy cekiny. Guziki jakie znamy, czyli służące do zapinania odzieży pojawiały się u starożytnych Greków i Etrusków, ale w późniejszych wiekach znikły one z kontynentu europejskiego i aż do XIIw. Europejczycy musieli radzić sobie bez nich. Wraz jednak z wyprawami krzyżowymi guziki przywędrowały z powrotem z Bliskiego Wschodu do Europy, i znów z funkcji czysto ozdobnej szybko ewoluowały do bardzo praktycznego zapięcia.

Tu dochodzimy do sedna naszego dzisiejszego problemu, czyli odwrotnych zapięć odzieży damskiej i męskiej. Jeszcze w XVw. Europejczycy wykorzystywali guziki z umiarem, przykładowo męski kaftan posiadał wtedy standardowo jeden guzik. Wraz z upływającym czasem jednak guzików przybywało, i w XVIIw. kaftany męskie zapinane były już na cały rząd guzików. Ewolucja co do liczby, nie ominęła także damskiej odzieży i ówczesne suknie również zapinały się na mnóstwo guziczków. Oczywiście, jak każda nowość, suknie takie trafiały najpierw do osób z klas wyższych, które nie miały w zwyczaju ubierać się same. Miały od tego służbę, ku wygodzie której wszywano guziki tak, by praworęczne służące mogły bez większego wysiłku poradzić sobie z ich zapięciem. Mężczyźni w tych czasach zwykli ubierać się sami, stąd ich ubrania zapinały się na prawą stronę.

wikipedia.org

Inna teoria głosi, że aby mężczyźnie wygodniej było sięgnąć po broń, zawieszoną zwykle przy lewym biodrze, jego koszula musiała być zapinana na prawą stronę tak, by nie haczył o nią za każdym razem.

wikipedia.org

Jak było naprawdę trudno powiedzieć, rzeczywistość jednak jest taka, że dziś przestawienie się na odwrotne zapięcie lub zunifikowanie ich byłoby bardzo trudne do wykonania – zarówno dla producentów, którzy baliby się, że odbiorcy nie zaakceptują zmian, jak i właśnie dla kupujących, którzy musieliby gruntownie zmienić swoje przyzwyczajenia.

A jak jest z Wami? Podobno dobrze czasem jest zmienić utarte zwyczaje, bo zmusza to mózg do dodatkowej pracy, dzięki czemu wytwarzają się nowe połączenia nerwowe – bylibyście w stanie zaakceptować odwrotne zapięcia w swoich ciuszkach?